New York ferm aangeweigerd!

Exact 7 maanden na onze laatste NY-post, en één nacht na de verjaardag van 9/11 wordt het misschien tijd om deze blog af te sluiten. Want het moet gezegd, en daar zijn we lichtjes beschaamd over: onze ooit zo populaire blog werd nooit deftig afgesloten. Het einde was even onverzorgd dan Britney’s optreden op de MTV Video Awards. (Poor Britney, by the way…)
Bij deze: férm bedankt voor het lezen van onze berichtjes. Wil je meer van dit soort crap terugvinden in de toekomst? Begin dan vandaag nog met het storten op onze rekeningen, zodat we binnenkort nog eens naar New York kunnen afzakken.

Jullie waren ferm aangeweigerd!

Lode & Koen

Coney Island is een desolate plek. Een vervallen pretpark, een idyllische zeedijk en verschillende gebouwen die je doen herinneren aan een vervlogen tijd. Vroeger was dit het Blankenberge van New York. Amerikanen met of zonder geld kwamen hier naar het strand om zich te amuseren. De typische Amerikaanse Hot-Dog werd hier ooit uitgevonden, bij Nathan’s. Jaarlijks vindt hier dan ook de International Hot Dog Eating Contest plaats. Amerikaanse cultuur ten voeten uit. We kunnen hier dan ook niet passeren zonder zo’n Frankfurter tot ons te nemen. De Colabeker die er bij geserveerd wordt is ook buiten alle proporties. Bart doet er maar liefst anderhalf uur over om hem tot op de bodem leeg te slurpen.
Het landschap, de zee, het pretpark… Het levert prachtige beelden op maar met een Siberisch koude wind in mijn vingers kan ik het niet opbrengen veel foto’s te nemen. Hier komen we op een zomer gegarandeerd wel eens terug…

Lode

Zaterdagmorgen, we herinneren ons plots dat de grote WinterJam vandaag plaatsvindt. Met grote halfpipes en big airs van bekende boarders in onze gedachten haasten we ons naar Central Park. Bovendien zouden ze er gratis warme chocomelk uitdelen, dus wij hebben er al zin in. Ter plaatste blijkt dat we het ons iets te groots hadden voorgesteld. Er staat één kleine helling waar een paar amateuristische boarders tussen 8 en 18 jaar snelheid proberen te halen om vervolgens onderuit te gaan op één van de twee slidebars. Zwaar teleurgesteld druipen we af, we vergeten zelfs achter onze gratis warme choco te vragen.

Na een wandeling door Central Park met tussenstop in het American Museum of Natural History (met zijn dinosaurussen) belanden we weer op het appartement van Bart. We bestellen Thai food en willen naar Little Miss Sunshine kijken, maar plots wordt de living overrompeld door een bende hipsters met de vreemdste kleren en dito kapsels. Deze vrienden van Scott (Barts andere roommate) zijn vaste Misshapes-gangers, een van hen zal vanavond ook plaats nemen achter de draaitafels. Aan hun verschijning te zien gaat het echt wel een vreemd feestje worden, underground ten top.

Tegen 11uur komen we aan in de ‘club’, het contrast met de Aer Lounge of Marquee kon amper groter zijn. In plaats van glitterende spiegels worden de muren hier versierd met gore bikertatoo’s. Geen BlingBling meer, de mensen lopen er om ter ‘tweedehands’ bij. Hier zal je ook geen 50cent of Sean Paul uit de boxen horen knallen. De playlist wordt gedomineerd door Bloc Party, CSS, !!!, Dirty Pretty Things, Bodyrox en Clap Your Hands Say Yeah! afgewisseld met Depeche Mode, Joy Division, Sex Pistols en met wat geluk zelfs Velvet Underground. Laat er geen twijfel over bestaan, we hebben genoten van de decadentie van de Marquee en de Aer Lounge. Maar voor mij persoonlijk was de Misshapes de leukste party van de voorbije dagen. Dit is nog onbekend, dit is nog niet voorgekauwd, hier kan en mag in principe nog alles.

Vrijdagavond, all dressed up, en klaar om er nog eens goed in te vliegen. Marco had beloofd ons mee te nemen naar de Aer Lounge, een zo mogelijk nog hippere club dan de Marquee, fully loaded with beautiful women. Deze club bevindt zich in het Meat Packing District, een buurt waar uiterlijk belangrijker is dan innerlijk, en geld nòg belangrijker. De prijslijst mag dan wat minder indrukwekkend zijn dan in de Marquee (hoewel je hier voor de goedkoopste fles nog steeds 175 dollar neertelt), maar het volk dat er rondloopt is dat zeker niet. Marco was right, beautiful women everywhere!

Het feest is volop aan de gang en de club zit stampvol, maar als de flessen vodka arriveren schakelen we nog een versnelling hoger. Glazen heb je hier eigenlijk niet nodig, ze kappen het goedje liever rechtstreeks in je mond. Een ding is duidelijk, these people know how to party.

Geen celebs te zien deze keer, maar de feestvreugde is er niet minder om. Echter, aan alle mooie liedjes komt een einde, en ook deze keer belanden we op het einde van de avond weer gewoon terug in onze slaapzakken op de grond.

Morgen is het eindelijk de beurt aan Misshapes, een van de hipste party’s waar je in New York naar toe kan gaan. Dit wekelijkse feest wordt georganiseerd door Barts roommate Leigh Lezark, upcoming model/dj/fashion goeroe. Zij werd onlangs nog verkozen tot een van de “Most Influential New Yorkers in 2006″ en genoemd als een van de “Top 25 Under 25″, dus dat belooft.

Naast decadente feestjes blijkt dat er in New York ook heel wat cultuur te rapen valt. Het wereldberoemde Guggenheim Museum herbergt veel grote werken (Warhol, Mondriaan, Lichtenstein,…) die wij wel eens van dichtbij willen bewonderen. We belanden echter voor een gesloten deur, donderdag is rustdag in het Guggenheim. Dan wilt een mens al eens iets serieus doen… Het vlakbij gelegen National Design Museum is een geweldige ontdekking! Hier zie je iPods in een museum-omgeving en hebben ze originele beeldhouwwerkjes die model stonden voor Pixar animatiefilms (Cars, The incredibels, Toy Story…). Morgen gaan we naar MoMa (Museum of Modern Art) dat op vrijdag gratis te bezoeken is van 4 tot 8 pm.

Daarna terug naar Bryant Park, alwaar de Fashion Week nog steeds volop bezig is. We stellen ons even anoniem op tussen de nieuwsgierige omstanders en zijn getuige van verscheidene tv-opnames. Over de vraag of we er eventueel binnen zouden mogen, is iedereen het eens: “Not a chance, this is invitation only.”

Yeah right. We laten de hoofdingang letterlijk links liggen, want aan de rechterkant van de tenten bevindt zich de persingang. Met een natural coolness wandelen we binnen, geen haan die naar ons kraait. Inside bevinden zich twee van de nieuwste modellen van Mercedes (vraag me niet dewelke) maar bovenal nog veel meer en veel mooiere modellen van vlees en bloed. Aan promostandjes worden gratis drankjes uitgedeeld, en als we vertellen dat we voor een Belgisch Fashion & Lifestyle Magazine werken, genaamd ‘Cocktail’, krijgen we ook nog eens van her en der perspakketten toegestopt.

Nice, zo’n fashion week. We hadden graag nog een etappe verder gegaan en eens een modeshow bijgewoond, maar daarvoor was de security net iets moeilijker te omzeilen. Volgende keer misschien?

Bekijk onze foto’s op onze Flickr-pagina.

Dinsdagavond, half 11. Koen, Bart en ik zitten afgepeigerd in de zetel op ons appartement. Als je de godganse dag door zo’n grote stad slentert voel je dat ook in je voeten. Op dit moment hebben we geen grootse plannen meer. ‘t Ziet er naar uit dat de dinsdag ons niet veel meer te bieden heeft. Bart heeft via de televisie een filmpje besteld en ik kijk met een half oog mee. En toen zagen we het licht, plots kregen we een geweldig idee.

New York is de slagader van de fashion industry. This week is Fashion Week, dus is er vanalles te doen. Alle ontwerpers stellen hun herfstcollectie voor en de stad krioelt van de hipsters. Alle camera’s van de wereld zijn momenteel op New York gericht, en haar feestjes.
We besluiten om de zetel te laten voor wat het is en nemen de subway naar Bryant Park, het centrum van de festiviteiten. Er staat een witte tent opgesteld die me doet denken aan het Gentse Filmfestival. Toen ik er nog op kot zat probeerden we er ook in te breken op feestjes. Dat is ons een paar keer gelukt en ik heb me toen geweldig geamuseerd. Mijn verwachtingen van deze nacht waren dan ook van die aard. Maar ik zat fout. De feestjes in Gent zijn klein bier vergeleken met die van de Fashion Week in NY.

In de witte tenten is duidelijk niets meer te beleven. Voor de deur van een hotel staan een paar chicks een sigaret te roken. Zij vertellen ons dat er binnenin een klein feestje aan de gang is. Binnen de minuut staan we in de marmeren lobby. Er wordt gevraagd om onze jas achter te laten aan de vestiaire. “Please check your coat.” Je geraakt nergens binnen als je niemand kent. Dus spreken we een man aan die net zijn jas opvraagt. Blijkbaar is hij van plan om dit hotel te verlaten, zijn limo kan elke minuut arriveren. Het betreft hier Taz. Hij werkt voor Deutsche Bank in Wall Street. Een man met véél geld. Nog voor we kunnen vragen wat zijn plannen zijn voor de rest van de nacht, nodigt hij ons uit om mee te rijden in de limo. In zijn gezelschap is nog een andere kerel en drie bloedmooie dames. Ik schat ze rond de 30, al kan ik dat niet met zekerheid bevestigen want het is niet mijn gewoonte om bij een eerste kennismaking te informeren naar leeftijden en/of gewichten. Voor Samantha blijkbaar wel want ze wil alles van me weten: leeftijd, lengte, gewicht… Veel komt ze echter niet te weten want zij rekent in pounds en inches, ik geraak niet verder dan 70 kg en 1m78. Het contrast tussen de subway en de 9 meter lange limosine is immens. Onderweg biedt Taz ons een whisky aan en binnenin mezelf ontstaat er een voorgevoel dat deze nacht wel eens de nacht van m’n leven kan worden.

Tijdens een eerste tussenstop bij de residentie van de ladies (Als ze nadien terug instappen zijn ze nòg mooier) komen we meer te weten over Taz en zijn buddie Marco. These guys are on top of the buisiness, zo blijkt. Ze vragen naar onze achtergrond dus vertel ik hen dat ik werk als grafisch vormgever voor een fast growing reclamebureau. Daar is geen letter van gelogen maar het was blijkbaar een shot in de roos. “You make websites? You should make me one!” Plots kantelt ons gesprek over Belgische chocolade, Leuvens bier en modeontwerpers om naar een zakelijke bespreking, in een limo, in het kapitalistische centrum van de wereld. Hell yeah!

Onze tweede en laatste stop is de exclusieve club Marquee. Er is een lange rij wachtenden voor de ingang van het gebouw, maar Taz spreekt een portier aan en mag vrijwel onmiddellijk door. Inclusief the Belgian guys. Wij dus.

Binnenin de Marquee vallen we van de ene verbazing in de andere. Dit is high class society in zijn puurste vorm. De sfeer is uitgelaten, dit is de vetste party die ik ooit gezien heb. Discobar Galaxie en Gladiolen ten spijt, maar dit is een dag en nacht verschil. Er zijn niet 4 of 5 knappe grieten, maar 30, 40 meisjes waar je stijve nekspieren van kunt krijgen. De rest verzin je er zelf maar bij.

We geven onze ogen alle kosten die voorhanden zijn en bieden Taz, our buddie, iets aan om te drinken. Slechte zet! Hij betaalt, wij mogen hier blijkbaar niets uitgeven. Een godsgeschenk zowaar, de goedkoopste fles kost hier een schrale 310 dollar. 310 dollar?! Dat is wat wij neertelden voor onze vliegtickets. Taz heeft een eigen tafeltje gereserveerd waar we uiteraard mogen bij aanschuiven. Gezellige zetels, knappe vrouwen op een billenbrede afstand… Jammie. Op tafel staat een gigantische ijsemmer met daarin flessen vodka (350$), Magnum Champagne (1500 $) en enkele karaffen sterke drank. In mijn coole zelf schenk ik voor Koen een glas in. Redelijke afgang zowaar want zonder het te weten had ik hem water met bruis ingegoten. Een blundertje dat ik wederom heel cool weet recht te zetten door er een flinke scheut vodka achterna te gieten.

Taz raadt ons aan de keet te verkennen. Wij dus op pad, glas champagne in de ene hand, fototoestel in de andere. De hele club is nogal donker wat het moeilijk maakt om goede foto’s te nemen. Het is ook niet altijd en overal toegestaan dus doe ik het vooral stiekem.

De restroom is een paleis op zijn eigen. De wastafel is gevuld met wel zo’n 100 verschillende zeepjes, gels, zalfjes, aftershaves, zakdoekjes en parfums. Allemaal vrij te gebruiken. Alles wordt vriendelijk aangeboden door Ebo, wiens job eruit bestaat alle clubbers een onvergetelijke WC-ervaring te geven. Ik voel me als een koning, een filmster of wat dan ook. Alleszins geen 22-jarige knul uit de Kempen.

We ontmoeten enkele girls, lopen van hier naar daar en zwaaien onze benen uit op de dansvloer. Ons accent valt bij iedereen in de smaak en België is, in tegenstelling tot Frankrijk, een graag gezien land. Het verrast me ook dat het zo gekend is. Dat zit echt wel snor. Voor de rest een decadent feestje, gratis drank uit flessen waarvoor ik normaal meer dan een maand moet voor werken en een geweldige sfeer. We dachten dat het hoogtepunt van de nacht nu wel bereikt was. Niet dus….

De deejay neemt de microfoon in de hand en roept de gevleugelde woorden: “Britney is in the building!” De massa wordt zot. Niet gewoon zot, maar stapelzot. Omgeven door 7 kleerkasten van bodyguards loopt niemand minder dan de Britney Spears, hét tot cult verheven popicoon van de jaren ‘90 en ‘00 ons voorbij op de dansvloer. Met zwart geverfd haar en iets te veel kilo’s rond haar lenden maar o zo indrukwekkend. Het is verschrikkelijk moeilijk een degelijke foto van haar te nemen, de guard hebben altijd alles gezien. Tot tweemaal toe moet ik mijn toestel afgeven en vragen ze me om alle foto’s te wissen. Ik ben niet zo achterlijk als ik er uitzie en ik zwerf wat rond in mijn Nederlandstalige functiemenu en doe alsof ik het geheugenkaartje volledig aan het wissen ben. De huizenhoge borstkas lijkt het nog te geloven ook.

Die ene monsterhit indachtig probeer ik Britney nog een keertje aan te raken. Dat lukt wonderwel wanneer ze even later met een lekstokje en een lelijke muts door de zaal wandelt. Mijn rechterhand lag voor 2 seconden op de rug van het beroemdste wicht dat de Amerikaanse popgeschiedenis ooit mocht voortbrengen. De deejay draait Britney’s Toxic en de zaal ontploft!

Lezers van de gespecialiseerde vakbladen wisten het al langer, maar La Spears doet het tegenwoordig met de vrouwen. Wij beamen dat. In haar gezelschap was een ranke blondine wiens charcutterie ze meermaals mocht proeven. Dat ze nu maar vlug uit de kast komt, hebben die bladen weer stof om over te schrijven.

Half 6, de Marquee sluit haar deuren. We hebben nog geen cent uitgegeven deze nacht dus kan een rit in een typisch New Yorkse taxi er nog wel af. De cab brengt ons terug bij Bart’s appartement en wij tuimelen van de hoogste klasse terug naar beneden door onze slaap aan te vatten op een matje op de grond.

Vrijdag gaan we terug met Taz op stap. Wie weet wat komen we nog allemaal tegen? We zullen er in alle geval verslag van uitbrengen.

Cheers!
Lode

Edit: Herbeluister ons telefoontje met Tomas van Studio Brussel

Nog nooit zo gevallen voor een sprookjesfiguur dan voor ons aller assepoestertje! Charmant, lief, knap, slim (spreekt perfect Engels), aardig, grappig… but already taken. Dju toch!

Maandagavond, 19u30. Onze monden staan in brand van het veel te pikante eten, hoog tijd om te blussen! Vodka blijkt bijzonder effectief te zijn. En de perfecte opwarmer voor een hip avondje met hipper dan hippe muziek. Nu in Pianos, over een jaar in de afrekening? Daar aangekomen worden we onmiddellijk herkent door barman Zack en aangezien we op de guestlist staan mogen we gratis binnen. Er staan drie groepen op het programma: Ampop, Autodrone en The Virgins.

Ampop vindt zijn roots in IJsland en net als Bjork en Sigur Ros klinkt ook dit fantastisch. Soms hoor je Muse, soms hoor je Death Cab For Cutie, en op de achterkant van hun single staat een citaat uit Les Inrockuptibles waarin ze gesitueerd worden tussen Coldplay en dEUS. Maar bovenal hoor je Ampop zelf en dat is echt wel goed. Gehandtekende cd’s en t-shirts vanaf 14 februari bij ons thuis te bewonderen!

Next up: Autodrone. Aan de tepels van zangeres Rachel te zien was het echt wel koud buiten. Ofwel heeft ze gewoon last van priapisme op haar tetten. Wat de muziek betreft vond ik het niet echt speciaal, maar zeker ook niet slecht. Metal zonder de heavy guitars misschien? En echt wel een heel mooie stem!

Top of the bill that night: The Virgins. En terecht, want die zijn ferm aangeweigerd! Passen perfect in het rijtje van The Kooks, Arctic Monkeys, The Strokes en meer van die hypes, dus wie weet lukt het ook wel voor deze jongens. Echt origineel kan je ze dan wel niet noemen, maar dat maakt hen niet minder goed.
Moeder van de guitarist (die haar zoon kwam ophalen) lijkt trouwens sprekend op Sien van Sesamstraat. Helaas geen foto’s meer van The Virgins (en de moeder) due to low battery van ‘t kodakske…

Freezing cold outside yesterday! En juist op de koudste dag kiezen wij er voor om eens over de Brooklyn Bridge te wandelen. Prachtig voor de ogen, maar o zo pijnlijk koud voor de oren. Ik flicker hier vlug nog een link naar onze flickr-pagina, alwaar u de prachtige foto’s kan bewonderen. Klik hier!

De East Village, de wijk waarin Bart’s flat is gelegen, blijft ons verrassen. Toen we door de straten liepen, kwamen we plots voorbij een etalage met 2 gatlelijke disc jockeys die er live internetradio aan het maken waren. Zo impulsief als we zijn, lopen we gewoon naar binnen. Binnen de 2 minuten waren we live on air en kregen we ons eigen “Belgium is cool”-interview. Daarna speelden ze voor ons Pump up the Jam van Technotronic. Belgian finest record ever!

Ik heb het net even opgezocht, en ons interview staat nog online op de site van East Village Radio. Maar om het voor jullie makkelijk te maken, heb ik het nog eens apart online gezet. U kan dat hier beluisteren. Wel spijtig dat het klanktapijtje zo luid staat.

We hebben ook een fragmentje gefilmd. Let op Koen zijn hilarische joke. “We were born to be on the radio” - “Yeah, I can see.”