New York ferm aangeweigerd!

Dinsdagavond, half 11. Koen, Bart en ik zitten afgepeigerd in de zetel op ons appartement. Als je de godganse dag door zo’n grote stad slentert voel je dat ook in je voeten. Op dit moment hebben we geen grootse plannen meer. ‘t Ziet er naar uit dat de dinsdag ons niet veel meer te bieden heeft. Bart heeft via de televisie een filmpje besteld en ik kijk met een half oog mee. En toen zagen we het licht, plots kregen we een geweldig idee.

New York is de slagader van de fashion industry. This week is Fashion Week, dus is er vanalles te doen. Alle ontwerpers stellen hun herfstcollectie voor en de stad krioelt van de hipsters. Alle camera’s van de wereld zijn momenteel op New York gericht, en haar feestjes.
We besluiten om de zetel te laten voor wat het is en nemen de subway naar Bryant Park, het centrum van de festiviteiten. Er staat een witte tent opgesteld die me doet denken aan het Gentse Filmfestival. Toen ik er nog op kot zat probeerden we er ook in te breken op feestjes. Dat is ons een paar keer gelukt en ik heb me toen geweldig geamuseerd. Mijn verwachtingen van deze nacht waren dan ook van die aard. Maar ik zat fout. De feestjes in Gent zijn klein bier vergeleken met die van de Fashion Week in NY.

In de witte tenten is duidelijk niets meer te beleven. Voor de deur van een hotel staan een paar chicks een sigaret te roken. Zij vertellen ons dat er binnenin een klein feestje aan de gang is. Binnen de minuut staan we in de marmeren lobby. Er wordt gevraagd om onze jas achter te laten aan de vestiaire. “Please check your coat.” Je geraakt nergens binnen als je niemand kent. Dus spreken we een man aan die net zijn jas opvraagt. Blijkbaar is hij van plan om dit hotel te verlaten, zijn limo kan elke minuut arriveren. Het betreft hier Taz. Hij werkt voor Deutsche Bank in Wall Street. Een man met véél geld. Nog voor we kunnen vragen wat zijn plannen zijn voor de rest van de nacht, nodigt hij ons uit om mee te rijden in de limo. In zijn gezelschap is nog een andere kerel en drie bloedmooie dames. Ik schat ze rond de 30, al kan ik dat niet met zekerheid bevestigen want het is niet mijn gewoonte om bij een eerste kennismaking te informeren naar leeftijden en/of gewichten. Voor Samantha blijkbaar wel want ze wil alles van me weten: leeftijd, lengte, gewicht… Veel komt ze echter niet te weten want zij rekent in pounds en inches, ik geraak niet verder dan 70 kg en 1m78. Het contrast tussen de subway en de 9 meter lange limosine is immens. Onderweg biedt Taz ons een whisky aan en binnenin mezelf ontstaat er een voorgevoel dat deze nacht wel eens de nacht van m’n leven kan worden.

Tijdens een eerste tussenstop bij de residentie van de ladies (Als ze nadien terug instappen zijn ze nòg mooier) komen we meer te weten over Taz en zijn buddie Marco. These guys are on top of the buisiness, zo blijkt. Ze vragen naar onze achtergrond dus vertel ik hen dat ik werk als grafisch vormgever voor een fast growing reclamebureau. Daar is geen letter van gelogen maar het was blijkbaar een shot in de roos. “You make websites? You should make me one!” Plots kantelt ons gesprek over Belgische chocolade, Leuvens bier en modeontwerpers om naar een zakelijke bespreking, in een limo, in het kapitalistische centrum van de wereld. Hell yeah!

Onze tweede en laatste stop is de exclusieve club Marquee. Er is een lange rij wachtenden voor de ingang van het gebouw, maar Taz spreekt een portier aan en mag vrijwel onmiddellijk door. Inclusief the Belgian guys. Wij dus.

Binnenin de Marquee vallen we van de ene verbazing in de andere. Dit is high class society in zijn puurste vorm. De sfeer is uitgelaten, dit is de vetste party die ik ooit gezien heb. Discobar Galaxie en Gladiolen ten spijt, maar dit is een dag en nacht verschil. Er zijn niet 4 of 5 knappe grieten, maar 30, 40 meisjes waar je stijve nekspieren van kunt krijgen. De rest verzin je er zelf maar bij.

We geven onze ogen alle kosten die voorhanden zijn en bieden Taz, our buddie, iets aan om te drinken. Slechte zet! Hij betaalt, wij mogen hier blijkbaar niets uitgeven. Een godsgeschenk zowaar, de goedkoopste fles kost hier een schrale 310 dollar. 310 dollar?! Dat is wat wij neertelden voor onze vliegtickets. Taz heeft een eigen tafeltje gereserveerd waar we uiteraard mogen bij aanschuiven. Gezellige zetels, knappe vrouwen op een billenbrede afstand… Jammie. Op tafel staat een gigantische ijsemmer met daarin flessen vodka (350$), Magnum Champagne (1500 $) en enkele karaffen sterke drank. In mijn coole zelf schenk ik voor Koen een glas in. Redelijke afgang zowaar want zonder het te weten had ik hem water met bruis ingegoten. Een blundertje dat ik wederom heel cool weet recht te zetten door er een flinke scheut vodka achterna te gieten.

Taz raadt ons aan de keet te verkennen. Wij dus op pad, glas champagne in de ene hand, fototoestel in de andere. De hele club is nogal donker wat het moeilijk maakt om goede foto’s te nemen. Het is ook niet altijd en overal toegestaan dus doe ik het vooral stiekem.

De restroom is een paleis op zijn eigen. De wastafel is gevuld met wel zo’n 100 verschillende zeepjes, gels, zalfjes, aftershaves, zakdoekjes en parfums. Allemaal vrij te gebruiken. Alles wordt vriendelijk aangeboden door Ebo, wiens job eruit bestaat alle clubbers een onvergetelijke WC-ervaring te geven. Ik voel me als een koning, een filmster of wat dan ook. Alleszins geen 22-jarige knul uit de Kempen.

We ontmoeten enkele girls, lopen van hier naar daar en zwaaien onze benen uit op de dansvloer. Ons accent valt bij iedereen in de smaak en België is, in tegenstelling tot Frankrijk, een graag gezien land. Het verrast me ook dat het zo gekend is. Dat zit echt wel snor. Voor de rest een decadent feestje, gratis drank uit flessen waarvoor ik normaal meer dan een maand moet voor werken en een geweldige sfeer. We dachten dat het hoogtepunt van de nacht nu wel bereikt was. Niet dus….

De deejay neemt de microfoon in de hand en roept de gevleugelde woorden: “Britney is in the building!” De massa wordt zot. Niet gewoon zot, maar stapelzot. Omgeven door 7 kleerkasten van bodyguards loopt niemand minder dan de Britney Spears, hét tot cult verheven popicoon van de jaren ‘90 en ‘00 ons voorbij op de dansvloer. Met zwart geverfd haar en iets te veel kilo’s rond haar lenden maar o zo indrukwekkend. Het is verschrikkelijk moeilijk een degelijke foto van haar te nemen, de guard hebben altijd alles gezien. Tot tweemaal toe moet ik mijn toestel afgeven en vragen ze me om alle foto’s te wissen. Ik ben niet zo achterlijk als ik er uitzie en ik zwerf wat rond in mijn Nederlandstalige functiemenu en doe alsof ik het geheugenkaartje volledig aan het wissen ben. De huizenhoge borstkas lijkt het nog te geloven ook.

Die ene monsterhit indachtig probeer ik Britney nog een keertje aan te raken. Dat lukt wonderwel wanneer ze even later met een lekstokje en een lelijke muts door de zaal wandelt. Mijn rechterhand lag voor 2 seconden op de rug van het beroemdste wicht dat de Amerikaanse popgeschiedenis ooit mocht voortbrengen. De deejay draait Britney’s Toxic en de zaal ontploft!

Lezers van de gespecialiseerde vakbladen wisten het al langer, maar La Spears doet het tegenwoordig met de vrouwen. Wij beamen dat. In haar gezelschap was een ranke blondine wiens charcutterie ze meermaals mocht proeven. Dat ze nu maar vlug uit de kast komt, hebben die bladen weer stof om over te schrijven.

Half 6, de Marquee sluit haar deuren. We hebben nog geen cent uitgegeven deze nacht dus kan een rit in een typisch New Yorkse taxi er nog wel af. De cab brengt ons terug bij Bart’s appartement en wij tuimelen van de hoogste klasse terug naar beneden door onze slaap aan te vatten op een matje op de grond.

Vrijdag gaan we terug met Taz op stap. Wie weet wat komen we nog allemaal tegen? We zullen er in alle geval verslag van uitbrengen.

Cheers!
Lode

Edit: Herbeluister ons telefoontje met Tomas van Studio Brussel